Weinig regels in de literatuur hebben eeuwenlang zo genazegd als "All the world's a stage, and all the men and women merely players." Deze diepzinnige observatie opent Jaques' "Zeven leeftijden van de mens" monoloog in As You Like It (Act II, Scene VII), en vangt de theatrale essentie van het menselijk bestaan.
Jaques is niet de held van het stuk - hij is een cynische heer verbannen in het bos van Arden. Zijn wereldbeeld is getint met verdriet, waardoor deze toespraak minder een viering is en meer een meditatie over het vluchtige, performatieve karakter van het leven. Hij schetst zeven aktes: de onmachtige zuigeling, de zeurende schooljongen, de zuchtende minnaar, de eedsprekende soldaat, de wijze rechter, de krimpende pantaloon, en tenslotte, de tweede kinderachtigheid - puur vergetelheid.
Shakespeare comprimeert de hele menselijke traject in een toneelmetafoor. We treden toe (geboorte), spelen toegewezen rollen (sociale identiteiten), en treden af (dood). De "rollen" die we spelen - kind, ouder, werknemer, leider - zijn scripts geschreven door cultuur, biologie en toeval. Toch improviseren we binnen die rollen, brengen unieke interpretatie aan universele boogjes.
De volledige monoloog gaat verder: "They have their exits and their entrances, / And one man in his time plays many parts." Het is een herinnering dat identiteit vloeibaar is, het leven tijdelijk, en het publiek - of het nu goden, samenleving of herinnering is - kort kijkt voordat de gordijn valt.
De volgende keer dat je de zin hoort, onthoud: het is niet alleen een slimme regel. Het is een 400 jaar oude lens om elke overwinning, hartstocht en saaie dinsdag te bekijken als scènes in een gedeelde, geïmproviseerde drama.