Het Couplet in een Engels Sonnet: Resolutie in Twee Regels
In een Engels (Shakespeare) sonnet is het couplet de laatste twee regels (regels 13–14). Zij rijmen met elkaar (GG)—verschillend van de afwisselende kwatrijnen (ABAB CDCD EFEF).
Het couplet levert typisch resolutie, conclusie, wending of epigrammatische samenvatting van het gedichtargument. Voorbeelden:
- Sonnet 18: "So long as men can breathe or eyes can see, / So long lives this, and this gives life to thee." (Poëzie onsterfelijk maakt schoonheid)
- Sonnet 116: "If this be error and upon me proved, / I never writ, nor no man ever loved." (De dichter weddent zijn geloofwaardigheid op liefdes constantheid)
- Sonnet 130: "And yet, by heaven, I think my love as rare / As any she belied with false compare." (Wijst Petrarcaanse cliché in laatste wending af)
Het couplet is het mic-drop moment van het sonnet—compact, gerijmd, beslissend.