Sonnet 116 viert de duurzame kracht van ware liefde—zijn triomf over tijd, verandering en omstandigheden. In tegenstelling tot wereldlijke schoonheid of materiële dingen, is echte liefde niet onderhevig aan verandering:
Het sonnet definieert liefde door wat het niet is (veranderlijk, tijdsgebonden, bedrogen) om wat het is te onthullen: een onveranderlijke, kosmische constant. Het laatste couplet weddert de dichter's eigen geloofwaardigheid op deze definitie—een durve claim voor een sterfelijke kunst.