"Simon de Gijzelaar" (één van Jezus' twaalf apostelen) heeft twee historische interpretaties:
Gijzelaars waren een 1e-eeuwse Joodse nationalistische beweging die gewelddadige omverwerking van Romeinse heerschappij in Judea voorstond. Gemotiveerd door godsdienstige vuur en politieke bevrijding, weerstonden ze vreemde bezetting. Als Simon tot deze groep behoorde, duidt dat op zijn revolutionaire achtergrond voordat hij Jezus volgde.
"Gijzelaar" kan Simon's persoonlijke intensiteit beschrijven—passionele toewijding aan Jezus' leer en missie. In deze lezing was hij gekenmerkt door godsdienstige ijver en enthousiaste discipelenchap in plaats van formele partijlidmaatschap.
De meeste geleerden neigen naar de politieke affiliatie interpretatie, aangezien "de Gijzelaar" (Grieks: ho Zelotes) fungeert als onderscheidend epitheton (zoals "Iscariot") die hem scheidt van Simon Petrus. De Gijzelaarsbeweging was prominent tijdens Jezus' bediening.
Ofwel, Simon vertegenwoordigt de transformatie van revolutionaire passie in spirituele toewijding.