De Beat Generation's poëzielezingen in café's als San Francisco's Six Gallery en New York's Gaslight Café waren evenzeer performance art als literatuur. Elke dichter bracht een unieke aanwezigheid op het podium.
Ginsberg voerde epische werken als Howl en Kaddish uit met een rap-fire, incantatoire levering. Zijn lezingen waren ritueelmatig, opbouwend een hypnotische ritme die de volledige aandacht van het publiek eiste.
Corso's stijl was speels, humoristiek, en confronterend. Hij gebruikte vrijmoedig slang en scheldwoorden. Zijn beroemde 1960 Gaslight Café optreden van "Marriage" (ook bekend als "The Days of Good Luck & The Wedding for Anne Waldman") mengde humor, pathos, en directe publieksinteractie, wat het publiek ongemakkelijk en opgewonden maakte in gelijke mate.
Kerouac las zelden publiekelijk, en wanneer hij dat deed, was het bijna uitsluitend uit On the Road. Zijn levering was plat, moe, en beroemd alcohol-gevoed, toch maakte zijn blote aanwezigheid hem een icoon. Hij belichaamde de "beat" geest meer dan hij hem uitvoerde.