De Capulet-Montague-vete is de motor van Romeo en Julia. Vijf escherende conflicten structureren de tragedie.
'From ancient grudge break to new mutiny.' De oorsprong wordt nooit genoemd — maken het zinloos, zich-zelf-perpeterend, en onontkoombaar. Het is identiteit, geen kwestie.
Openingsruzie (1.1) betrekt dienaren, dan familieleden, dan familiekoppen. De doodstraf van de Vorst faalt het te stoppen — geweld heeft zijn eigen momentum.
Tybalt belichaamt de vete's id: 'What, drawn, and talk of peace? I hate the word.' Zijn agressie op het bal (1.5) en uitdaging aan Romeo (3.1) maken hem de katalysator.
Romeo en Julia's unie (2.6) zou de families moeten bruggen, maar verdiept de kloof — elke kant ziet verraad. De Pater's hoop ('this alliance may so happy prove') is dramatisch ironisch.
Tybalt doodt Mercutio → Romeo doodt Tybalt → Vorst verbant Romeo. De vete eist zijn eerste op toneel 'burgerlijke' slachtoffer (Mercutio, een verwant van de Vorst) en verbant de protagonista, het tragische traject verzegelend.
Elk conflict vernauwt de ruimte voor liefde tot alleen de dood overblijft.