In Sonnet 307 (vaak genummerd 307 in de Canzoniere) betoogt Petrarca dat duurzame schoonheid niet zit in de kwetsbare architectuur van het gezicht of de vorm, maar in de innerlijke kwaliteiten van mededogen, zachtmoedigheid en morele gratie. Lichamelijke schoonheid, herinnert hij ons, is een "vluchtige bloem" bestemd te verwelken; deugd, in tegenstelling, verdiept met de tijd en overleeft de dood. Het gedicht is een stille manifesto: liefde geworteld in de ziel overlevt liefde geworteld in de zintuigen.