In de stad Wordington pleitten drie taalliefhebbers—Alex, Ben en Cindy—elk voor een ander linguïstisch wonder.
Alex hield van synoniemen: "De groene park bood een rustige toevluchtsoord voor de inwoners van de stad."
Ben was voorstander van antoniemen: "De reusachtige eik stond trotseerend, een scherpe contrast met de dwergachtige jonge boom in de buurt."
Cindy genoot van homoniemen: "Zij zijn beiden gebonden aan een boom en de eerste die staat verliest." (Antwoord: een stropdas en een schoenensnoer.)
Op een dag gingen ze in een bos waar gloeiende paddenstoelen elk een woord uitzonden. Alex vond "reusachtig", Ben "klein", Cindy "klank". Samen componeerden ze een gedicht over hun ontdekkingen:
In het hart van het bos, waar wonder groeit,
Vonden we een paddenstoel met wonderbaarlijke gloed.
Alex vond een woord zo wijd en breed,
Reusachtig, uitgestrekt, een machtige heer.
Bens paddenstoel sprak met een andere toon,
Klein, dwergachtig, een onbekende wereld.
En Cindys paddenstoel, met zijn sonische gratie,
Klank, een trilling die elke ruimte vult.
Van synoniemen tot antoniemen, we spelen,
Omarmend de woorden op elke manier.
Homoniemen's trucage, een heerlijke wending,
Waar klank en betekenis verstrengeld zijn en voortduren.
Het bos werd levend met woorden, en het trio realiseerde zich dat hun gedeelde liefde voor taal een levenslange band had gesmeed.