In haar climactische confrontatie met Creon artikuleert Antigone het stuk's morele as: de goden wetten staan boven de menselijke wetten.
"Noch dacht ik dat jouw edict zoveel kracht had dat jij, een sterfelijke man, de goden ongeschreven en onmisbare wetten kon overstrijken."
Dit principe – geweten boven gehoorzaamheid, eeuwig boven tijdelijk – weergalmt door de geschiedenis: Socrates, vroege christenen, Thoreau, King, Mandela. Antigone is het archetype van principieel verzet.
Sophocles maakt het niet makkelijk. Creon heeft staatsbelang argumenten. Het koor twijfelt. Maar het stuk's catastrofale conclusie – Haemon, Eurydice, Creons ruin – valideert Antigones houding: een staat die haar wetten tegen het goddelijke inzet, vernietigt zichzelf.