Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Monologen

Shakespeare's grappigste monoloog: Bottoms droom in A Midsummer Night's Dream

Veel critici en publiek beschouwen de monoloog die Bottom in A Midsummer Night's Dream (Act 4, Scene 1) uitspreekt als Shakespeare's grappigste. Bottom, een wever gekozen om Pyramus te spelen, geeft een hilarisch onzinachtig verslag van een droom, wat zijn volledige gebrek aan zelfbewustzijn toont.

Ik heb een zeldzame visio gehad. Ik heb een droom gehad die buiten de verstand van de mens ligt om te zeggen wat voor droom het was. De mens is maar een ezel als hij er aan gaat om deze droom uit te leggen. Me dunkt ik was – er is geen mens die kan vertellen wat. Me dunkt ik was, en me dunkt ik had – maar de mens is maar een gelapte nar als hij durft te zeggen wat me dunkt ik had. Het oog van de mens heeft niet gehoord, het oor van de mens heeft niet gezien, de hand van de mens is niet in staat te proeven, zijn tong te bevatten, noch zijn hart te verslagen, wat mijn droom was. Ik zal Peter Quince vragen een ballad van deze droom te schrijven. Het zal "Bottoms Droom" heten, omdat het geen bodem heeft; en ik zal het zingen aan het einde van een spel voor de hertog. Misschien, om het meer genadig te maken, zal ik het bij haar dood zingen.

De humor ontstaat uit Bottoms overtuiging dat zijn droom diepzinnig is, terwijl het duidelijk een mengelmoes van onzin is, en zijn insistente dat niemand het kan begrijpen – inclusief hijzelf.

Monologen

Related Categories