Dominee Parris beschuldigt Tituba onmiddellijk van hekserij, behandelt haar vijandig, ontkent haar een verdediging, en zoekt straf uit angst en eigenbelang.
Dominee Hale hanteert een gemeten, onderzoeckende houding: hij luistert naar Tituba, zoekt haar perspectief te begrijpen, en streeft naar waarheid ontdekking in plaats van straffen. Zijn benadering is compassioneel en open.
Parris' methode voedt onrecht; Hale's (initieel) moedigt openbaaring aan—hoewel hij later medeplichtig wordt in de hysterie.