Creons uitspraak tegenover Antigone voorspelt zijn eigen tragische val. Zijn trots en koppigheid – het weigeren van raad en het insisten op zijn eigen oordeel – leiden tot de doden van zijn zoon Haemon en vrouw Eurydice. Uiteindelijk blijft Creon achter om de gevolgen van zijn handelingen te lijden, wordend de drager van zijn eigen lijding. De regel onderstreept het Griekse tragische thema dat een fatale fout (hamartia) van een personage hun ondergang teweegbrengt.