De boog van Lord Capulet en Lord Montague is het stuk's structurele ruggengraat: haat zo oud dat het routine is, verbroken door verdriet zo vers dat het geschiedenis herschrijft.
Eerste scène: ze treden met gezwaaide zwaarden op, wisselen beledigingen, alleen tegengehouden door vrouwen en Prins Escalus. De vijandigheid is performatief – identiteitsonderhoud. "Mijn zwaard, ik zeg! Oude Montague komt."
Ze ontmoeten elkaar weer – ditmaal over hun kinders lichamen. Geen zwaarden. Geen beledigingen. Capulet: "O broeder Montague, geef me uw hand." Montague: "Maar ik kan u meer geven: want ik zal haar standbeeld in zuiver goud oprichten." Capulet gelijkst: "Even rijk zal Romeo's zijn door zijn vrouw te liggen."
Shakespeare geeft ze geen graduele ontwaking. De transformatie is direct – gekatalyseerd door het ondraaglijke bewijs. Het is niet realistisch; het is theatralisch waar. Tragedie's transformatieve kracht: alleen totaal verlies kan totale haat breken.
De vaders verzoening is het enigste "gelukkige" einde van het stuk – en het is gekocht met hun kinders levens.