In Shakespeare is discourse een kameleonwoord – de betekening verschuift met context, spreker en dramatische behoefte. Vier primaire betekenissen:
Over betekenissen heen impliceert discourse bedachtzaam, volgehouden, doelgerichte verbale betrokkenheid – niet louter gezzet. Het draagt gewicht: intellectueel, retorisch of dramatisch.
Het woord kwam in het Engels via het Latijnse discursus ("heen en weer rennen") via het Frans. In Shakespeare's tijd overbrugde het gesprek en tractaat – een bereik dat we sindsdien gesplitst hebben in "discuss" vs. "discourse (zelfstandig naamwoord)." Shakespeare gebruikt het werkwoord vloeibaar over het spectrum.
Wanneer een personage zegt "I will discourse", luister goed: ze gaan onthullen hoe ze denken.