Shakespeare's Hamlet is een meesterklasse in causale ketens. Hier is een kant-en-klaar essaystructuur die analyseert hoe acties in tragedie uitleiden.
Hook: Elke keuze in Elsinore weergalmt. Thesis: Het toneelstuk demonstreert hoe bewuste en ongelukkige acties kettingreacties ontketenen, wat lot, keuze en morele verantwoordelijkheid verlicht.
Oorzaak: Koning Hamlets geest eist wraak.
Gevolg: Hamlet gescheurd tussen filiaal plicht en ethische gruwel bij moord op koning.
Oorzaak: Hamlets "antic disposition" om Claudius te testen.
Gevolg: Vreemt Ophelia af, voedt haar waanzin en zelfmoord.
Oorzaak: Speel die de moord spiegelt.
Gevolg: Claudius' schuld bevestigd; Hamlet besluit te handelen; Claudius planneert Hamlets dood.
Oorzaak: Hamlet steekt Polonius achter gordijn, neemt hem voor Claudius.
Gevolg: Ophelias waanzin, Laertes' terugkeer voor wraak, Claudius' manipulatie van Laertes.
Oorzaak: Laertes/Claudius vergiftcomplot.
Gevolg: Gertrude drinkt gif, Laertes en Hamlet wisselen fatale wonden, Claudius sterft; Horatio overleeft om het verhaal te vertellen.
Geen actie is geïsoleerd. Shakespeare toont dat zelfs aarzeling een keuze is met gevolgen. Het stuk eindigt niet met gerechtigheid, maar met de vreselijke duidelijkheid dat we de auteurs zijn van onze eigen catastrofes.