Alice's constante groottefluctuaties (groeien, krimpen, bijna verdrinken in haar eigen tranen) spiegelen puberteitslichaamsangst en identiteitsflux. Wonderland's onzinregels parodieren de verwarrende logica van volwassene samenleving. Haar zoektocht om te begrijpen – en uiteindelijk zich te verzetten – is vervolging in surrealistische jas.
De Dolle Theepartij spot puntloze rituelen en lege etiquette. De Hartenkoningin belichaamt tyrannische, irrationele autoriteit ("Af met hun hoofden!"). De Caucus Race – waar iedereen in cirkels rent en "iedereen heeft gewonnen, en allen moeten prijzen krijgen" – is democratie gereduceerd tot force.
Carroll wapent speling, literaliteit en paradoxen om taalonstabiele bloot te leggen. Humpty Dumpty's verklaring – "Als ik een woord gebruik, betekent het precies wat ik ervoor kies – niet meer, niet minder" – is een meesterles in taalmachtsspellen.
Charles Dodgson (Carroll) was een Oxford don. Geleerden argumenteren dat hij nieuwe abstracte wiskunde satiriseerde – niet-Euclidische meetkunde, symbolische algebra – door Wonderland's logica-bending chaos.
Droomlogica, Freudiaanse id/ego/superego dynamieken en onderbewuste wensen vinden allemaal voet in het konijnenhol.
Alice legt haar Victoriaanse normen op aan Wonderland's "wilden," wat imperiale aannames onthult.
De boek's open-eindigheid – weigerende een enkele lezing – is precies waarom het duurt. Elk generatie vindt zijn eigen Wonderland.