Al in prehistorie gebruikten mensen hun handen om verhalen over te dragen. Wat begon als simpele schaduwen op vuurverlichte grottenmuren, groeide uit tot materialen en rekwisieten die realiteit simuleerden en langere, complexere producties op miniatuur schaal presenteerden.
Oude culturen gebruikten natuurvoorwerpen – takken, stenen, bloemen, dierenbotten – en gaven ze stem en beweging om de co-existentie van goden en mensen te betekenen. Oorspronkelijk zichtbaar in de hand van het publiek, waren dit de voorgangers van materialen die van vingertop tot pols en elleboog uitstrekkten.
Hand- en vingertheater met maskers en religieuze figuren werden in Verre Oosten, Midden-Oosten en Zuid-Amerika gebruikt om boodschappen over gevolgen van kwade daden te versterken. Gemaakt van leer, stof, geweven draden en papier.
Omdat veel gelovigen niet konden lezen, leerden monniken en priesters poppenkunst om schrifture te leren. Kleine gezichten op de wijsvinger, lichamen van handschoenen waar duim, wijs- en middelvinger waren afgeknipt om menselijk vlees te tonen.
Tijdens de middeleeuwen waren tourende producties met poppenspelen niet alleen manier om volksverhalen te delen, maar ook om de bovenklassen spot te drijven in entertainmentcontext die (soort van) niet de echte meningen van de speler vertegenwoordigde.
De 17e eeuw bracht het Italiaanse debuut van de ruzie makende Punchinella en zijn vrouw Joan, beter bekend bij Engelse publiek als Punch and Judy. Hoewel ze begonnen als marionetten, maakte hun overgang tot handpoppen ze niet alleen makkelijker te transporteren maar ook veel makkelijker voor beginners te beheersen.
De populariteit van Punch and Judy leidde tot ontwikkeling van meer uitgebreide (en dure) handen en hoofden. In plaats van stof en papier begonnen poppenspelers hout, keramiek, en uiteindelijk rubber en plastic te gebruiken. Poppenhaar – ooit van bast, garen, snaar, zelfs menselijk haar – vervangen door synthetische materialen.