De algemeen geaccepteerde definitie van een pop: een onbezonnen object, gegeven leven (kunstmatig) en in een scenario geplaatst. Variatie: een voorstelling van een levend wezen, gemanipuleerd door menselijke acties (dit onderscheidt een pop van een automaat, bediend door mechanische actie). Hoewel het moeilijk is om precies te bepalen wanneer poppen ontstonden, zijn model figurines gevonden van 21.000 tot 30.000 v.Chr., en hieroglyphische teksten uit ±20e eeuw v.Chr. beschrijven een standbeeld gebruikt in een voorstelling om een god voor te stellen.
Eerste echte vermelding van gedraaide poppen is door Herodotus: poppen in een Egyptische vruchtbaarheidsviering voor Osiris. Deze poppen hadden zeer simpele bewegingen. Andere simpele draadpoppen: 'jigging puppets' (marionettes à la planchette), bevestigd aan de benen van spelers en gemaakt om te 'dansen'. Simpele draadpoppen vertrouwen op balans, gewrichting en vaardigheid van de speler voor levendige beweging.
In specifieke betekenis verwijst marionet naar de draadpop die opgehangen wordt door zijn draden. Dit is het type dat men meestal bedoelt. Marionetten worden op diverse manieren bediend: draden vastgehouden, aan vingers gebonden. Meest gebruikt: draden bevestigd aan besturingsstuk, vorm als kruis of I. Complexere modellen: meer dan één besturingsstuk, vaak één voor lichaam, een ander voor ledematen.
Naast bekende modellen zijn er complexere. Verschillende culturen ontwikkelden intern gedraaide modellen: hol lichaam, draden bevestigd aan punten binnenin en uitgevoerd door gat in top of bodem. Deze hebben vaak veel draden – een Burmese versie had tot 24 draden. Ze konden gecompliceerde acties uitvoeren als acrobatiek. Andere culturen ontwikkelden meer afgestane bediening: alle touwen van elke pop op het toneel over een structuur naar backstage. Soms met verlaagd podium op één niveau en verhoogd spelerplatform erbuiten.
Als alle poppenkunst is het moeilijk om exact te bepalen wanneer poppenspelers draden gingen gebruiken. Er is bewijs van vroege systemen in Egypte, Griekenland, India en Oost-Azië. De complexe binnen-draad methode is ontdekt in zowel Griekse als Thai culturen, met de Thai traditie waarschijnlijk afkomstig van een vroeger Chinees model. Draadpoppenspel bloeide door de middeleeuwen, ondanks kerkelijke afkeuring. Hoewel onzeker over specifieke data: draadpoppen zijn al heel lang onderdeel van menselijke cultuur.
De voortgang van maskers tot basis poppen tot marionetten ontstond onafhankelijk in diverse primitieve samenlevingen, wat wijst op een natuurlijke voortgang van menselijke uitdrukkingsdrang, niet culturele overdracht. De oorsprong van poppenkunst wordt vaak geassocieerd met religieuze ceremonie, maar misschien nog meer vertellend is een Hindoeïstische mythe: Shiva en Parvati bezoeken een timmerman, Parvati laat de houten poppen tot leven komen. Als de timmerman smeekt om permanent leven, antwoordt zij: jij is hun schepper, dus jou de taak. De timmerman werkt tot hij een manier vindt om de poppen te manipuleren – de eerste poppen. De boodschap: poppen zijn een manifestatie van leven, onbezonnen objecten die geanimeerd worden om hun scheppers na te bootsen en uitdrukking te geven aan onze creativiteit.