De installatie:
* Deelnemers: Kinderen van 3-6 jaar oud.
* Voorwaarden: Drie groepen kinderen werden blootgesteld aan verschillende modellen:
* Agressief model: Het model speelde agressief met de Bobo-pop, sloeg, schopte en schreeuwde ernaar.
* Niet-agressief model: Het model speelde rustig met speelgoed en negeerde de Bobo-pop.
* Controlegroep: Kinderen zagen geen enkel model.
* Observatie: Na blootstelling aan het model (of niet) mochten kinderen spelen in een kamer met een verscheidenheid aan speelgoed, waaronder de Bobo-pop.
De bevindingen:
* Kinderen die het agressieve model observeerden, gedroegen zich vaker agressief tegenover de Bobo-pop. Ze imiteerden het gedrag van het model, inclusief slaan, schoppen en verbale agressie.
* Kinderen die het niet-agressieve model observeerden, waren minder snel agressief. Ze speelden vredig met het speelgoed en gingen op een zachtere manier met de Bobo-pop om.
* Kinderen in de controlegroep vertoonden minimale agressie.
Belangrijkste conclusies:
* Observationeel leren speelt een belangrijke rol bij het vormgeven van gedrag. Kinderen leren nieuw gedrag door anderen te observeren en te imiteren, zelfs als dat gedrag agressief is.
* Het Bobo-poppenexperiment leverde bewijs voor de sociale leertheorie van Bandura. Deze theorie stelt dat leren plaatsvindt door het observeren en imiteren van het gedrag van anderen, maar ook door bekrachtiging en bestraffing.
* Het onderzoek benadrukte het belang van rolmodellen bij het vormgeven van gedrag. Positieve rolmodellen kunnen prosociaal gedrag aanmoedigen, terwijl negatieve rolmodellen kunnen bijdragen aan agressief en schadelijk gedrag.
Het Bobo-poppenexperiment heeft grote invloed gehad op gebieden als psychologie, onderwijs en mediastudies. Het heeft implicaties voor het begrijpen van hoe kinderen leren, de rol van mediageweld bij het vormgeven van gedrag en het belang van positieve rolmodellen in de samenleving.