Hoewel William Shakespeare de populairste Renaissance-toneelschrijver is, produceerden enkele van zijn Britse tijdgenoten ook klassiekers. Renaissance-drama's delen veel thema's en volgen soortgelijke conventies, zoals een overkoepelende morele doelstelling die veel stukken droegen. Stukken die als Renaissance-drama's beschouwd worden, zijn geschreven tijdens de Engelse Renaissance, die begon in de vroege 1500s en eindigde in de vroege 1600s.
Shakespeare's Hamlet, Romeo en Julia, Macbeth en Othello zijn onder de populairste en meest opgevoerde Renaissance-drama's. Shakespeare's oeuvre loopt van komedio's tot tragedies tot historische drama's. Andere werken uit de periode: Christopher Marlowe's De Jood van Malta en Doctor Faustus, Thomas Dekker's De Schoenmakersvakantie, en John Ford's 'Tis Pity She's a Whore. Sommige van deze stukken zagen snel Franse vertalingen na publicatie in Engeland.
Renaissance-drama's begonnen in de Tudor-tijd (16e eeuw) en gingen door tot de Jacobeaense tijd (vroeg 17e eeuw). Shakespeare schreef zijn eerste stuk The Comedy of Errors rond 1589, maar zijn eerste gepubliceerde stuk kwam pas 1593. De Jood van Malta werd waarschijnlijk rond 1589 geschreven, en 'Tis Pity She's a Whore pas 1633 gepubliceerd. Shakespeare en Marlowe worden Elizabethaanse toneelschrijvers genoemd, Ford en Ben Jonson Jacobeaense. Tudor-toneelschrijvers: John Skelton en Nicholas Udall. Het is moeilijk om exact te bepalen wanneer veel van deze drama's geschreven zijn.
Veel Renaissance-drama's gaan over de "spanning tussen een hofcultuur en een commerciële cultuur, die op zijn beurt de spanning tussen de stadsregering en de kroon in Londen weerspiegelt", aldus Wayne Narey van Arkansas State University. Vanwege banden met klassieke Griekse tragedies hebben deze stukken vaak een gevoel van lot dat de uitkomst van personages bepaalt, maar de meeste hebben meer vrije wil dan de godengeïmpliceerde zorgen van de Grieken.
Verschillende toneelschrijvers favorieten verschillende manieren om hun scènes in te richten. Velen bleven bij een klassieke aanpak waarin drie akten praktisch lange scènes zijn en de setting niet verschuift. Veelvoorkomende settings: grote entree's van herenhuizen, opslagruimtes, keukens, landhuizen. Andere, zoals Shakespeare, voegden meer scènewissels binnen akten toe, wat de focus snel liet schuiven.