MLA-stijl, ontwikkeld en genoemd naar de Modern Language Association, is een bronvermeldingsstijl die typisch gebruikt wordt voor liberal arts en humaniora papers en publicaties. De stijl steunt primair op haakjescitaat en een Works Cited-pagina om bronnen te vermelden. Vanwege de populariteit als citaatmethode voor taalkunst, moeten toneelstukken vaak in MLA-formaat worden geciteerd. Toneelcitaten zijn, in tegenstelling tot veel andere citatervormen, niet gebaseerd op paginanummer, maar op act, scène en regels waaruit het citaat komt.
Bepaal of het stuk dat je citeert een prozadrame of een poetisch drama is. Veel moderne drama's zijn prozadramas, geschreven in standaarddialoog en meestal geformatteerd per regel volgens de spreker:
MARIA: Dank je voor je komen, Tom.
TOM: Ik had het niet gemist.
In tegenstelling, klassieke drama's zijn meestal in verzen geschreven, hoewel de spreker nog geïdentificeerd wordt. Alleen versdrama's hoeven geciteerd te worden bij act, scène en regel; proza-stukken worden geciteerd op paginanummer, als elk ander boek.
Zoek de geselecteerde passage in een geschreven versie van het script. Als je een klassiek drama uit een naslagwerk gebruikt, zoek je meestal de act en scène waar de passage voorkomt, en tel je de regels zelf. Bijv. een Shakespeare-citaat: Hamlet 2.2 betekent Act 2, Scène 2. Geschreven scripts hebben meestal een zijbalk met elke vijfde regel; als jouw kopie geen regelnummers heeft, moet je zelf tellen (trage proces, afhankelijk van hoe ver in het stuk je citaat ligt).
Citeer act, scène en regel haakjesgewijs. (Een correcte MLA-citaat bevat ook een Works Cited-pagina, maar die hoeft geen individuele acten/scènes/regels te bevatten, alleen de basisinfo van het stuk.) Bij de eerste vermelding van het stuk in je paper, geef de titel; in volgende citaten mag je die weglaten. Je citaat en haakjescitaat zien er zo uit: "A little more than kin, and less than kind" (Hamlet 1.2.65). De haakjescitaat geeft in Arabische cijfers: act.scène.regel.