Sterven op het toneel kan de grootste uitdaging voor een acteur zijn, aldus Janice Robertson, actrice uit Calgary, Alberta. Zij "stierf" door van een kasteelmuur te springen en 15 trappen af te rollen, nagt na nagt, in haar eerste grote rol als prins Arthur in Shakespeare's "Koning Jan". Robertson benadrukt dat sterven veel oefening en focus vereist; het "dood blijven" tijdens de rest van de scène brengt weer andere uitdagingen met zich mee.
Doe onderzoek naar de bedoelingen van de toneelschrijver en regisseur rondom de dood van het personage.
Dit onderzoek is de sleutel om overtuigend te sterven op het toneel. Sterft het personage langzaam, zoals bij prins Arthur, waar nog tijd is voor laatste woorden, of plotseling? Is de dood toevallig of wordt hij gedood? Is het snel en pijnloos of wreed en langzaam?
Mediteer enkele rustige minuten voor de opening van de doodsscène over wat het personage te wachten staat.
Door je voor te stellen hoe het zou zijn om daadwerkelijk te sterven in de omstandigheden van het personage, kun je die energie op het cruciale moment tijdens de voorstelling terugbrengen.
Oefen de bewegingen die nodig zijn om terug te schrikken van een kogel, van een hoogte te vallen of in elkaar te zakken na een zwaardslag.
"Linkervoet neer, draaien, lichaam zakkt in, je mark bereiken, en dit herhaald tot het automatisch wordt," zegt Robertson. De repetities maken de bewegingen automatisch, zodat de acteur zich kan concentreren op de emoties en gezichtsuitdrukkingen van het personage. Als het personage sterfewoorden spreekt, moeten deze in een hogere toon dan normaal klinken, met spanning, maar niet overdreven, zodat de geloofwaardigheid behouden blijft.
Leer ademhalingstechnieken voor zodra het personage dood is.
Robertson zegt dat het publiek het dode lichaam op het toneel nauwkeurig zal observeren op tekenen van leven, totdat hun aandacht verschuift naar andere personages. Neem kleine, ondiepe ademhalingen om de opwaartse beweging van de borstkas te minimaliseren. De mond van het personage moet los hangen en de ogen gesloten zijn. Als het dode lichaam wordt opgetild, zoals bij prins Arthur, weersta dan de bijna onweerstehbare verleidening om mee te helpen. Zij voegt toe: dode lichamen schrikken niet, bewegen niet en lachen niet onder welke omstandigheden dan ook, zelfs niet wanneer ze onbedoeld tegen een muur worden gebotst tijdens het dragen, wat Robertson overkwam.