Elke student van drama en literatuur zal tijd besteden aan Griekse en Shakespeareaanse theater. De twee drama-vormen vormen de fundamenten van het Westerse theater en beïnvloeden drama tot op de dag van vandaag. De stijlen waren duidelijk verschillend in aanpak, stijl, inhoud en opvoering. Ze speelden voor verschillende publieken, en de stukken weerspiegelen de perioden en zorgen van degenen die kwamen kijken.
Grieks drama richtte zich op een enkel thema en plot. Het verhaal was een dat het publiek herkende en behandelde die ene story zonder subplots. Shakespeare daarentegen weefde een rijkdom aan plotdraden door zijn stukken met meerdere verhalenlijnen, thema's en doelen in elk stuk. Elk stuk had bijverhalen die soms direct gerelateerd waren aan de hoofplot en andere keren de wereld van het stuk verder uitwerkten.
In Griekse drama moesten personages "groot" zijn om onderwerp van een stuk te zijn. Ze waren militair generaal, koninklijk of kinderen van goden. Ook had Griekse drama minder personages met een koor dat alle rollen om de drie of vier hoofdpersonages vulde. In Shakespeares stukken kwamen personages uit alle levenslagen. Hij gebruikte zelfs fee-achtige wezens en geesten in verschillende werken. Er was een groter ensemble, en de meeste stukken hebben rollen voor minstens een dozijn personages, soms veel meer.
Grieks drama was bijna altijd leerzaam en handelde over grote kwesties. De stukken waren politiek of religieus. Het meeste onderwerp kwam uit histories of mythes die het publiek al kende, wat de noodzaak voor veel expositie wegnam. De stukken verkenden de betekenis achter deze grote gebeurtenissen en focusden op de morele en ethische les. Shakespeare leende wijd van zoveel bronnen als hij kon vinden. Zijn onderwerp omvatte verhalen van particulieren en liefhebbers alsook koningen en edelen. Hij produceerde histories, maar ook pastorale stukken, en het onderwerp kon zo persoonlijk zijn als een liefdesaffaire of het aflossen van een slechte schuld. Shakespeare mengde komedie en tragedie binnen één stuk, en sommige van zijn werken weigeren in een enkel genre te passen.
Grieks theater werd opgevoerd op religieuze festivals in grote openluchtamfitheaters. De toneels waren groot en het publiek nog groter. Griekse drama maakte frequent gebruik van maskers, deels om de stemmen van de acteurs te versterken. Shakespeareanse stukken namen plaats op kleinere toneels. Ze werden opgevoerd in binnenplaatsen en uiteindelijk in meer permanente structuren als de Globe. Ze werden ook in salons opgevoerd en reisden gedurende delen van het jaar. Er was heel weinig gebruik van maskers, wel veel kostuims en pruiken.