In zijn leven componeerde toneelschrijver en dichter William Shakespeare een oeuvre die ongekend is in de gehele literaire geschiedenis. Hij schreef distincte stukken, variërend in genre van de onverzettelijke tragedie van "Othello" tot de lachwekkende komedie van "Comedy of Errors". Ondanks Shakespeares succesvolle pogingen om elk van zijn creaties uniek te maken, zijn er overeenkomsten die zijn werken verbinden.
Vergissing van identiteit is de kritische drijfveer voor conflict in veel Shakespeare-stukken, met name de komedies. Het komt in twee vormen voor. Het kan een onschuldige misverstand zijn of een welgemeend complot dat conflict veroorzaakt. Het kan ook een kwaadwillende tactiek zijn, gebruikt door een schurk, om de protagonist te misleiden of te beklemmen. Een voorbeeld van de eerste vorm is de Viola/Cesario-dichotomie in "Twelfth Night". De laatste kan geïllustreerd worden door Don Johns manipulatie van Claudio door vergissing van identiteit in "Much Ado About Nothing".
Lees een Shakespeareaanse tragedie en je zult een tragische held tegenkomen. Aristoteles onderzocht de kenmerken van de tragische held als eerste. De tragische held is een persoon van hoge standing of adel, maar moet een uitgesproken gebrek hebben die ze voor het publiek herkenbaar maakt en hun uiteindelijke ondergang zeker stelt. Dit is belangrijk, want het versterkt de emotionele impact op het publiek van de ongelukkige gebeurtenissen die de tragische held ten einde raken. Hamlet, Othello, Macbeth, Romeo en Julia, King Lear en Julius Caesar typificeren allemaal de tragische held.
Sommige van Shakespeares meest opvallende (en meest geciteerde) regels komen uit soliloquies die door personages worden gegeven. Een soliloquy is een toespraak die een personage tegen zichzelf houdt; hij kan deze ook richten tot het publiek. De soliloquy is het primaire instrument dat Shakespeare gebruikt om personages hun gedachten en motieven aan het publiek te onthullen, wat ze niet aan een ander personage op het toneel zouden openbaren. Door soliloquies ziet het publiek bijvoorbeeld de kwade drijfveer achter Iago's sabotage van Othello. Dit instrument wordt door heel Shakespeare's oeuvre heen gebruikt.
Geleerden maken veel geweld over de "poëtische" en "muzikale" taal van Shakespeare. Deze poëzie en musicaliteit was niet slechts het bijproduct van een geniale toneelschrijver. Het is intentioneel. Shakespeares stukken zijn gebonden aan hun ruime gebruik van jambische pentameter, een metrische regel van 10 lettergrepen met een ritme van da-DUM-da-DUM-da-DUM-da-DUM-da-DUM. Pas dat ritme toe op de volgende passage uit Henry V's beroemde "St. Crispin's Day Speech":
"And gentlemen in England now-a-bed
Shall think themselves accurs'd they were not here,
And hold their manhoods cheap whiles any speaks
That fought with us upon Saint Crispin's day."