Sinds de eerste opvoering in of rond 1602 is "Hamlet" een van Shakespeares belangrijkste en populairste stukken. De diepgang van personages en de onzekerheid over de geestelijke gezondheid van de protagonist maken het een complexe lees, maar de plot van spooken en moord geeft het een hedendaagse rand die nooit zijn aantrekkingskracht heeft verloren. Shakespeare was zelf een meester van sfeer, en de klankmiddelen die hij door Hamlet heen gebruikt, zijn een essentieel deel hiervan.
Vanaf de eerste scène gebruikt Shakespeare dialoog om spanning te creëren. Het is donker en de nachtwacht bewaakt het kasteel, hoewel op het toneel in 1602 de duisternis moeilijk te vermittelen was. In plaats daarvan roepen de wachters elkaar aan en herkennen elkaar niet. Dit apparaat is bedoeld om het publiek te laten weten dat hoewel zij misschien perfect kunnen zien, de personages in het stuk dat niet kunnen. Wanneer Francisco zegt dat er "Not a mouse stirring" was op zijn wacht, wordt de stilte benadrukt, en wanneer Marcellus over het spook praat, weten we dat de soldaten allemaal geterroriseerd zijn en dat het slechts een kwestie van tijd is voordat het spook verschijnt.
"Hamlet" is beroemd om zijn soliloquies, waarin de protagonist stopt met wat hij doet en zich keert tot het publiek om zijn gedachten te delen. De eerste komt in Act 1, scène ii, nadat zijn moeder en stiefvader hem vragen in Denemarken te blijven. In "Hamlet", misschien meer dan in enig ander van Shakespeares werken, is deze soort soliloquy essentieel omdat Hamlet zo'n complex personage is. Het publiek krijgt inzicht in wat hij denkt, grotendeels omdat hijzelf dat niet eens weet. Hij wil zichzelf doden maar vreest de gevolgen voor zijn onsterfelijke ziel. Hij wil de dood van zijn vader wreken, maar raakt alleen geïrriteerd door zijn eigen onvermogen te handelen. Dit klankapparaat deelt al dit met het publiek.
Antithese is het vergelijken van twee contrasterende ideeën, wat Shakespeare in "Hamlet" gebruikt om de onzekerheid van Hamlets geest te onthullen. Het meest beroemde voorbeeld is natuurlijk zijn "to be, or not to be" toespraak, waarin hij zelfmoord overweegt. De resonantie van dit kleine citaat komt grotendeels van zijn eenvoud, met twee herhaalde woorden. De auteur gebruikt een vergelijkbaar klankapparaat later tijdens Hamlets "What a piece of work is a man" toespraak, in Act II, scène ii. Hier beschrijft hij de mens als edel, oneindig, bewonderenswaardig, engelachtig en goddelijk, maar eindigt de toespraak met "And yet, to me, what is this quintessence of dust?" De nadruk op de positieve kwaliteiten van de mens bouwt een beeld op dat wordt verbroken door Hamlets antithetische walging voor zijn eigen bestaan.
In Hamlets bewegende "To die. -- to sleep: - To sleep: perchance to dream," gebruikt Shakespeare herhaling van het woord "to" om de tangentiële aard van Hamlets gedachten te benadrukken terwijl hij opnieuw zelfmoord overweegt. Er is een causaal verband: hij denkt aan de dood als slaap, om te vreezen dat slaap kan leiden tot de pijnen van de hel. Deze korte klankbeetjes suggereren ook Hamlets gebroken geest.