De gangbare definities van komedie als een stuk dat je doet lachen en tragedie als een stuk dat je doet huilen – en misschien waar iedereen sterft – zijn onvolledig. Sinds Aristoteles proberen filosofen exact te definiëren wat komedie en tragedie zijn en hoe ze onderverdeeld kunnen worden. In het theater worden een paar principes van deze twee thema's geaccepteerd.
Streng genomen hoeft komedie niet grappig te zijn. Volgens de klassieke definitie is een komedie een stuk waarin het hoofdpersonage sympathiek is (het publiek vindt hem aardig) en waarin hij een gelukkig einde krijgt. Dit personage hoeft niet bijzonder goed te zijn. Komische helden zijn doorgaans gemiddeld op het morele vlak. Hij hoeft alleen leuk te zijn. De personages in een komedie zijn ook gewone mensen in plaats van adel of koninklijkheid.
Komedies komen in drie typen: posspel, romantische komedie en satir. Posspellen zijn snel, absurd, vol vergissingen van identiteit, bizarre toevalligheden en slapstick humor, vaak met verkleidingen en decors met veel deuren. Romantische komedies zijn verhalen van een verliefd koppel dat bij elkaar hoort maar iets houdt ze uit elkaar. Ze volgen vaak de basisplot: "Jongen ontmoet meisje, jongen verliest meisje, jongen krijgt meisje terug." Satiren worden meestal bevolkt door amoralen of dwazen die hun tijd doorbrengen met truuken spelen en elkaarter victimiseren.
Tragedie is het tegenovergestelde van komedie. In plaats van een gemiddelde persoon met een gelukkig einde, valt een uitzonderlijke persoon van gratie. De klassieke definitie van tragedie is Aristoteles': Een goed persoon heeft een fatale fout, maakt een fout door die fout, en lijdt eronder, uiteindelijk een groter begrip verkrijgend dan waar hij mee begon. In een tragedie voelt het publiek vrees, mededogen en uiteindelijk de catharsis van deze emoties. Deze catharsis is waarom mensen tragedies gaan bekijken.
Naast Aristotelische tragedie bestaan er twee andere typen: Hegeliaanse tragedie en wraaktragedie. Filosoof Friedrich Hegel geloofde dat een tragedie is wanneer twee krachten van het goede elkaar moeten tegenstaan en de ene de ander moet vernietigen. Het klassieke voorbeeld is "Antigone" van Sophocles, waarin zowel Antigone als Creon gelijk hebben maar niet allebei kunnen winnen. Wraaktragedies zijn verhalen waarin een goed persoon onrecht is aangedaan en niet op de wet kan rekenen voor wraak, dus zelf wraak moet zoeken. Dit soort tragedie ontstaat in oud-Griekenland en blijft een populair thema voor Hollywood vandaag.