Stukken zijn een van de oudste literaire vormen ter wereld. Toneelschrijvers creëren stukken om een emotionele reactie op te wekken bij het publiek. Het type reactie hangt af van het genre. Tragedies helpen ons onszelf te ontdoen van negatieve emoties terwijl komedies ons laten lachen over onze eigen onbehendigheid, pretenties, kwalen en fouten.
Tragedie beeldt het lijden en de ondergang van een heldhaftige figuur, vaak overweldigd door de krachten waar hij tegen worstelt. Tragische helden worden vaak ten val gebracht door hun eigen interne gebreken of betrokken bij de botsing van even sterk en gerechtvaardigde doelen. Tragedie is een van de oudste vormens van drama. De eerste tragedies ontwikkelden in de 6e eeuw v.Chr. bij de oude religieuze festivals in Athene in eer van de god Dionysos.
De oude Grieken baseerden hun tragedies op mythes en legenden. Filosoof Aristoteles beschreef de kenmerken van tragedie in zijn essay "Poetics". Aristoteles geloofde dat het hoofddoel van de tragedie was om publiekleden zich te ontdoen van gevoelens van vrees en mededogen. Volgens Aristoteles moet de tragische held niet volkomen goed of kwaad zijn, maar iemand met wie het publiek zich kan identificeren, zelfs als ze superieur worden afgebeeld, zoals een koning. In Griekse tragedies werd de val van de held veroorzaakt door een vergissing gefabriceerd door een fatale fout. De meest voorkomende fatale fout was "hubris" of overmatige trots, die de held dreef een goddelijke waarschuwing of morele wet te negeren. Beroemde Griekse tragedies: Sophocles' "Oedipus Rex", Euripides' "Trojan Women" en Aeschylus' "Oresteia" trilogie.
Engelse toneelschrijvers uit de late 16e en vroege 17e eeuw (Elizabethaanse tijd) modeleerden hun werken op tragedies door de Romeinse schrijver Seneca, wiens werken doorgaans wraak, geweld en spoken bevatten. Christopher Marlowe was bekend om blanco vers (ongerijmde jambische pentameter) en personages wier griffen hun bereik overschreden. Beroemde stukken: "Doctor Faustus" en "Tamburlane". Ben Jonson pleitte voor stukken volgens het klassieke concept van eenheid van actie, tijd en plaats, waar alle actie op één plek en in één dag plaatsvindt. Zijn enige tragedies: "Sejanus: His Fall" en "Catiline". William Shakespeare's tragedies zoals "Hamlet", "Othello" en "Macbeth" combineerden tragedie en komedie en hadden ingewikkelde subplots, actie, geweld en spectacle.
Komedie ontwikkelde uit de boisterieuze kooren en dialogen bij oude Griekse vruchtbaarheidsrituelen voor Dionysos. In tegenstelling tot tragedie heeft komedie een gelukkig einde en richt zich op vermaken en lachen opwekken door menselijke gewoontes, kwalen en instituties te spotten. Komedie vereist een vlotte geest en een zin voor elegantie en muzie. Wat mensen grappig vinden varieert per plaats en tijd. Veel stukken die populair waren in hun tijd zijn nu grotendeels vergeten. Belangrijke komedieschrijvers: oude Grieken als Aristophanes en Menander; Renaissance schrijvers als Ben Johnson, William Shakespeare en John Heywood; 20e eeuw schrijvers zoals Noel Coward, S.N. Behrman, James M. Barrie, George S. Kaufman en Neil Simon.