Engeland is de geboorteplaats van de meeste grote Engelse taal theaterstukken geschreven door de geschiedenis heen. De opkomst van legendarische Amerikaanse toneelschrijvers in de 20e eeuw daagde de dominantie van Engeland uit, maar de Engelsen hadden eeuwen meer om een catalogus van klassiek theater op te bouwen. De meeste echt beroemde stukken in England hebben iets gemeen: ze komen typisch van een toneelschrijver met meerdere beroemde stukken.
Het is makkelijk om William Shakespeare de beroemdste Britse toneelschrijver te noemen, want hij is eenvoudig de beroemdste toneelschrijver die ooit leefde. Shakespeare heeft een grote catalogus van tragedies, komedies en historiespellen, en elke categorie bevat enkele van de meest beroemde stukken ooit geschreven. "Hamlet", "Macbeth", "Romeo and Juliet", "Othello" en "Julius Caesar" zijn alle tragedies en worden jaarlijks in theaters over de hele wereld opgevoerd. Beroemde komedies: "A Midsummer Night's Dream" en "Much Ado About Nothing". In de historie categorie: "Richard III" en "Henry V" zijn erg bekend.
Verschillende honderd jaren na Shakespeare zag Engels theater de werken van Oscar Wilde en George Bernard Shaw. Wilde's stukken zijn tot op de dag van vandaag populair, en "The Importance of Being Earnest" wordt zowel opgevoerd als bestudeerd. "A Woman of No Importance" en "An Ideal Husband" zijn onder zijn andere beroemde werken. Shaw en Wilde werden binnen een paar jaar van elkaar geboren, maar Shaw was een veel meer productieve schrijver. Zijn bekendste stukken: "Pygmalion" en "Candida". Shaws canon is uitgebreid genoeg, en zijn stukken geliefd genoeg, dat een heel theatercompagnie gewijd is aan het opvoeren van zijn werk in Niagara-on-the-Lake in zuidelijk Ontario.
De stukken van Harold Pinter hebben zeker een internationale aanwezigheid. Zijn schrijven was zo breed erkend voor zijn belang dat hij de Nobelprijs voor literatuur won in 2005. Pinter is vooral bekend om zijn schrijfstijl, en dingen als de "Pinter Pause" zijn gangbare theatertermen geworden. Veel van zijn stukken zijn erg bekend, zoals "Betrayal", "The Dumb Waiter" en zijn eerste stuk "The Room". Pinters naam wordt vaak gekoppeld aan stromingen als kitchen-sink drama en de Angry Young Men groep Britse schrijvers, wier werken burgerlijke samenleving verwerp en zich richten op de ellende van de lagere middenklasse. Pinter trad op als deel van deze bewegingen, maar in werkelijkheid diende hij meer als brug tussen hen en andere stijlen als absurdisme, en hielp de weg banen naar het moderne theater tijdperk.
Veel hedendaagse Engelse toneelschrijvers produceren werk dat erkend wordt voor excellentie. Tom Stoppard's "Rosencrantz and Guildenstern are Dead" was een hit in Londen en New York. Carol Churchill's "Top Girls" is een meesterwerk van feministische discussie. Peter Schaffer's stukken "Equus" en "Amadeus" werden beide in de jaren 70 geschreven en gaven aanleiding tot jarenlange internationale producties. "Equus" had Daniel Radcliffe (van "Harry Potter" faam) in een succesvolle 2007 heropvoering in Londons West End, die het volgende jaar naar Broadway verhuisde.