Roken is een kwestie die in het publieke oog is gekomen sinds de gezondheidszorgen over sigaretten begonnen te rijzen. Hoe meer dialoog over roken ontstond, hoe meer kunst, inclusief stukken, de scène betrad met hetzelfde thema. Als resultaat zijn er verschillende stukken geschreven over thema's die roken aanraken.
Sommige stukken geschreven voor kinderpubliek hebben een duidelijk anti-rookboodschap. Deze stukken worden vaak opgevoerd door tournee theatergezelschappen die educatieve en vermakelijke content bieden voor scholen. Ze gebruiken vaak humor samen met echte feiten over roken om kinderen te overtuigen niet te roken. Leraren kunnen deze stukken in de klas doen als anti-rookactiviteiten. "Dude, Where's My Lungs" en "Think" zijn voorbeelden van scripts voor kinderen die anti-roken zijn.
In sommige stukken is roken niet het centrale thema, maar zijn er personages zwaar gedefinieerd door hun sigarettengewoonte. Dit stelt het stuk in staat roken te verkennen zonder zo zwaar te zijn als een educatief stuk voor kinderen. "Cigarettes and Chocolate", van Anthony Minghella, is zo'n stuk. Het gaat over een vrouw die ophaalt met praten en de reacties van haar vrienden, een van wie een intense roker is. "Bash", van Neil Labute, heeft ook een personage voor wie roken een emotionele kruk is. Het stuk laat een vrouw het verhaal vertellen van een relatie met een leraar. Zij rookt door het hele stuk.
Een interessant drama focust op de resultaten van roken in plaats van op de daad zelf. Stukken die focussen op longkanker presenteren het publiek het intense drama van een levensbedreigende aandoening en het effect op de persoon en de naasten. Sarah Kane's "Blasted" en Neal Bell's "Now You See Me" raken longkanker aan. Het is onmogelijk longkanker te noemen zonder direct sigaretten te associëren. Kane's stuk is over een verslaggever die aan de ziekte sterft en een vrouw verkracht als metafoor voor burgeroorlog. Bell's stuk gaat over reality tv en de bereidheid alles te doen voor kijkcijfers, inclusief een sterfende vrouw uitbuiten.
Jarenlang was roken in het theater een gangbare conventie. Echter, overal duiken wetten op die het illegaal maken voor acteurs om op het toneel te roken. Gezondheidszorgen overtuigen theatergezelschappen om nep sigaretten te gebruiken zelfs waar de wet het niet vereist. Het resultaat is dat hoewel er stukken over roken zijn voor theatergezelschappen om te produceren, de meeste van die producties geen echt roken bevatten. Gezelschappen vertrouwen nu op requisieten in plaats van het echte ding.