Stukken worden vaak gecategoriseerd op genre, zoals drama, komedie, historisch drama, om een paar te noemen. Moderne en hedendaagse stukken daarentegen worden gecategoriseerd op de periode waarin ze geschreven zijn. Moderne stukken zijn geschreven in de late 19e en vroege 20e eeuw. Hedendaagse stukken zijn geschreven in recente jaren, van midden-20e eeuw tot heden.
Populaire voorbeelden van moderne toneelschrijvers zijn Anton Chekhov, Henrik Ibsen en George Bernard Shaw. Hun stukken vallen onder de categorie realisme, een beweging die werkelijkheid op het toneel wilde brengen. Deze beweging begon met Russische toneelschrijvers, met name Chekhov, beroemd om vier van zijn stukken – The Seagull, Three Sisters, The Cherry Orchard en Uncle Vanya – geschreven tussen 1896 en 1904. Deze stukken portreren het plattelandsleven in Rusland en onderzoeken de relaties binnen families. Andere beroemde schrijvers volgden in deze beweging, zoals Ibsen, een Noorse toneelschrijver die in de tweede helft van de 19e eeuw schreef, en George Bernard Shaw, een Iers toneelschrijver die het grootste deel van zijn carrière in Londen woonde.
Realisme was ook populair onder vroege hedendaagse schrijvers, zoals Arthur Miller en Tennessee Williams. Hoewel niet alle stukken van Miller in Amerika speelden – bijvoorbeeld "Incident at Vichy" – gaat het meeste van zijn schrijven over het leven in Amerika en de strijd geassocieerd met de Amerikaanse Droom. Williams' stukken onderzoeken voornamelijk het leven in het Amerikaanse zuiden.
Er is significant meer rasselijke diversiteit onder hedendaagse toneelschrijvers vergeleken met moderne toneelschrijvers. August Wilson, een populaire Amerikaanse toneelschrijver, is beroemd voor The Pittsburgh Cycle, of Century Cycle, van tien stukken gezet in verschillende decennia van de 20e eeuw om een breder bereik te bieden voor de Afrikaans-Amerikaanse ervaring.
Veel hedendaagse toneelschrijvers zijn vrouwen. Deze omvatten Rebecca Gilman, Paula Vogel, Theresa Rebeck, Zinnie Harris, Sarah Ruhl en Naomi Iizuka, om er een paar te noemen. Ze schrijven niet strikt over onderwerpen gerelateerd aan vrouwen en de vrouwelijke ervaring, en hun stijlen zijn gevarieerd, hoewel de meeste van deze schrijvers niet bij realisme blijven.
De postmodernistische periode overlapt de tijdslijn van moderne en hedendaagse drama, maar wordt gekenmerkt door onrealistische stukken en de avant-garde. Bertolt Brecht's theorie van theater afweek van realisme. Hij geloofde dat een stuk een representatie van werkelijkheid is, in plaats van werkelijkheid zelf, en het publiek bewust moet maken dat ze iets bekijken dat inherent niet echt is. Een andere postmodernistische toneelschrijver, Samuel Beckett, was beroemd om onrealistische stukken, zoals "Waiting for Godot".