Moraliteitsspelen zijn een theatervorm die met name in de 15e eeuw in Engeland populair waren, en geschreven om publiek te educeren en te lezen over de ellende van christenen en de gevaren van zondigen. Hoewel de plots van beroemde moraliteitsspelen als "Everyman" en "The Castle of Perseverance" verschillen, verbinden een aantal gemeenschappelijke kenmerken stukken van dit genre sterk met elkaar.
Moraliteitsspelen hebben meestal geen echt individu als primaire protagonist; in plaats daarvan is de held van het stuk gewoon een vertegenwoordiger van alle mensen of van een bepaalde demografische groep. Vaak is de held vertegenwoordiger van alle christenen of alle burgers van een land. Als resultaat is zijn naam niet-specifiek; hij heet bijvoorbeeld Mankind of Everyman. Er wordt weinig anders over de held onthuld; hij is bijna een blanco doek, met niets of amper iets over zijn achtergrond besproken.
Typischerwijs worstelt de held van het stuk om zijn ziel gedurende de actie. Hij is gescheurd tussen de krachten van goed en kwaad, verlichaatst door de figuren die hij tijdens het stuk ontmoet, die namen hebben die hun rol aanduiden, zoals Mercy. Deze twee kanten zullen proberen de held te verleiden of te berispen om te doen wat ze willen. Tijdens het stuk zal de held van gratie vallen, maar aan het einde van de actie zal hij berouw getoond hebben en door God vergegeven zijn.
Moraliteitsspelen neigen niet volledig serieus te zijn, en bevatten vaak komische elementen die de gebeurtenissen van het stuk spotten of paroderen, als een pauze voor het publiek van zware morele discussie. Deze komische momenten kunnen redelijk farsachtig zijn, en zelfs grof of lustig op sommige occasions.
Moraliteitsspelen worden vaak naar diverse locaties gebracht en zijn ontworpen om op te voeren op de vlucht. Dit betekent dat een kenmerk van het genre een algemene gebrek aan requisieten is en weinig behoefte aan toneeldecor; in feite hebben moraliteitsspelen meestal geen toneel en worden uitgevoerd midden in een menigte. In sommige gevallen brengen acteurs in een moraliteitsspel een paar requisieten mee, zoals een spade of een tas bezittingen, voor extra symboliek.
Omdat moraliteitsspelen gaan over relevante sociale, religieuze en, duidelijk, morele kwesties, besteden de personages in het stuk veel tijd aan het debatteren over deze onderwerpen en het goed en fout van bepaalde acties. Bijvoorbeeld, het moraliteitsspel "The Castle of Perseverance" bevat een debat over de zondigheid van het centrale personage en of hij naar de hel zou moeten gaan.