De structuur van theaterstukken dateert terug tot Aristoteles' Poetica, geschreven in de 4e eeuw v.Chr. De Grieken creëerden de driedelige dramatische structuur. Deze structuur is imiddels gewijzigd, maar blijft de basale structuur van de meeste dramatische werken.
De eerste daad van een stuk bevat expositie en het inciterende incident. In de eerste helft van de eerste daad moeten de protagonist en andere hoofdpersonages geïntroduceerd worden.
Obstakels worden in de tweede daad geïntroduceerd; ze voorkomen dat de protagonist het dramatische conflict oplost of een dramatisch doel bereikt. Naarmate het stuk de climax nadert, raakt de protagonist verder van het dramatische doel af, en de mogelijkheid van resolutie lijkt minder mogelijk naarmate de actie voortschrijdt.
De resolutie - of het nadeel van de dramatische climax - vindt plaats in de derde daad. Dit kan een terugkeer naar evenwicht in de situatie van het stuk inhoud. Het kan een openbaring of een laatste plotpunt omvatten.
Arthur Miller's "Death of a Salesman" is een goed voorbeeld van de driedelige structuur. Het stuk bestaat uit twee daden en een requiem, en volgt de formule van expositie/inciterend incident, climax en resolutie.
Veel moderne dramatische werken zijn verdeeld in drie daden, maar behouden toch de dramatische boog van een driedelig toneelstuk. Een goed voorbeeld is Tennessee Williams' "A Streetcar Named Desire," dat als elf scènes geschreven is, maar een duidelijk inciterend incident, climax en resolutie bevat.