Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Toneelstukken

Goed Toneelschrijven

De kunst van toneelschrijven is al honderden jaren bij ons - toneelstukken waren de eerste vorm van populaire kunst die uit Europa in de Middeleeuwen voortkwam. De "Comedia del Arte" reisde door het platteland om het Evangelie te verbreiden door dramatische voorstellingen in de vorm van geïmproviseerde toneelstukken. Eerst begonnen door Romeinen circa 200 n.Chr. met verschillende thema's, concentreerde de Middeleeuwse "Comedia del Arte" zich op de bijbelse thema's van Ervezonde, Verviding en Verlossing. Sinds Shakespeare zijn toneelstukken echter geëvolueerd tot een reeks vormen die rekening houden met een veelheid van settings, acties en scènes.

Het Podium

Een toneelstuk wordt geschreven met de auteur of toneelschrijver die besluit wat elk personage in gegeven situaties zal zeggen. Er zijn twee hoofdmanieren om dit weer te geven; de eerste is om de naam van het personage in het midden van de pagina te schrijven en dan zijn dialoog direct eronder beginnend aan de linkermarge. Dit heeft het voordeel dat het duidelijk is wie de volgende regel heeft en het volgen van het stuk tijdens de repetitie vergemakkelijkt.

Echter, de meer gangbare vorm in toneelschrijven is met de naam van het personage links, en dan zijn dialoog uitgelijnd met de TAB naar rechts. Dit is er is minder verspilling van ruimte op de pagina en meer dialoog past. Naast de dialoog kan de toneelschrijver diverse regieanwijzingen in cursief of tussen haakjes zetten. Deze aanwijzingen kunnen gaan over emoties en bewegingen die de betekenis van het stuk vertegenwoordigen. Regiaanwijzingen moeten echter tot een minimum gehouden worden, aangezien in een gepubliceerd stuk regieaanwijzingen in cursief die van de eerste regisseur van dat stuk zijn.

Scenario

Het schrijven van een scenario verschilt opnieuw van een toneelstuk. Schrijvers van scenario's hebben oneindig meer vrijheid om de zichten en geluiden van de natuur in hun schrijven te verwerken. Scenario-schrijvers aan de ene kant zijn vrij om hun stuk naar buiten te brengen of naar exotische settings, maar betekenissen en nuances zullen subtiler zijn. Bijvoorbeeld, een filmscène kan een camera hebben die over een vuile straat pant, als een zwijgende verklaring van het gebrek aan sanitaire voorzieningen.

De scenario-schrijver kan ook aanwijzingen aan acteurs en regisseurs opnemen over hoe ze vinden dat elke rol en scène gespeeld moet worden, maar, uiteindelijk, tenzij de toneelschrijver daadwerkelijk de productie regisseert, zullen regisseurs doen wat ze passend vinden en acteurs zullen hun personages interpreteren.

Het scenario moet op een vergelijkbare manier worden opgemaakt als het toneelstuk, behalve dat de schrijver duidelijke onderscheidingen tussen scènes moet maken. Het schrijven van elke scène in zijn eigen mini-scenario-pakket zal eventuele verwarring verduidelijken. Een duidelijke kennis van regietechnieken is een duidelijk voordeel aangezien, bij het omzetten van een roman in een scenario, je scènes kunt rangschikken in de volgorde die een regisseur ze zal filmen om de productie te versnellen.

Radiostuk

Een populaire vorm van toneelschrijven in de vroege 20e eeuw was het radiostuk. In dit genre wordt het publiek gevraagd om de actie te verbeelden terwijl ze luisteren naar de dialoog en de kenmerkende geluiden van de acties in de stukken. Een radiostuk-schrijver heeft ook meer vrijheid in settings dan de toneelschrijver, aangezien scènewisselingen simpelweg gedaan kunnen worden door een verteller toe te voegen die veranderingen beschrijft of de scènewisselingen in de dialoog te verwerken. Toneelschrijven moet op een vergelijkbare manier worden opgemaakt als toneelstukken met enkele significante verschillen. Personagenamen moeten aan de linkermarge staan en bij voorkeur in hoofdletters om verwarring met de dialoog te vermijden. Wanneer er een geluid in het stuk is, moet het net als een personage gescript worden, maar in plaats van de personagenaam worden de letters FX geschreven. Op die weet weet de producent dat een effect moet worden ingevoegd.

Een goed idee voor radiostukken, vooral komediën, is om dubbele spaties tussen personages te zetten, aangezien acteurs vaak regels zullen improviseren die een regisseur misschien in het stuk wil opnemen.

Ten slotte is timing belangrijk in een radiostuk. Een getypte A4-vel met enkele gespacerde dialoog duurt meestal een minuut, maar zorg ervoor dat je de sequences tijdt en weet hoe lang de stukken op de ether zullen duren.

Toneelstukken

Related Categories