Ja. In Waiting for Godot spreekt Lucky (niet Lloyd) met een karakteristieke "burry" accent – snel, geslurd en benauwd. Zijn beroemde monoloog (Act I) is een stroom van gefragmenteerde filosofie, theologie en onzin ("quaquaquaqua..."), nagenoeg onbegrijpelijk door de accent's snelheid en mompelen.
De accent benadrukt zijn vermensing en de ontbinding van coherente taal onder onderdrukking. Lucky's spraak is niet louter een karaktrek; het is een theatrale manifestatie van de centrale thema's van het stuk: het mislukken van communicatie, het gewicht van opgelegde stilte, en de groteske vervorming van gedachte onder slavernij.