Eén van Shakespeare's meest verheerlijkte grapjes landet in de allereerste scène van Julius Caesar. Toen de tribunen Flavius en Marullus een gewone man confronteren met zijn ambacht, antwoordt de Schoenmaker met vals-paapsche zwaarte:
"Een ambacht, meneer, dat ik hoop met een gerust geweten te kunnen uitoefenen; wat inderdaad, meneer, een hersteller is van slechte zolen."
Hij voegt toe, met perfecte deadpan, dat hij leeft "bij de lesnaald."
In slechts twee regels stelt Shakespeare de Schoenmaker vast als meer dan komische verlichting. Het woordspel op "zolen/zielen" werkt op meerdere niveaus:
Act 1, Scene 1 is niet alleen expositie — het is een meesterles in Shakespeare's democratische verbeelding. Het stuk opent niet met senatoren of gezaghebbers, maar met een timmerman en een schoenmaker, die grapjes knippen met de ambtenaren die proberen hen te verdrijven. Hun verbaal talent voorspelt de retorische battles die volgen, terwijl het ons herinnert dat in Rome taal de ware valuta van macht is — en iedereen, ongeacht rang, weet hoe hij moet uitgeven.