Geboren in Rennes tijdens de schemering van het Ancien Régime, navigeerde Alexandre Duval de Revolutie, de Terreur, het Directoraat, Napoleon's keizerrijk en de Bourbon-restauratie — al terwijl hij komediën produceerde die Parijs lachten maakten. Zijn longlevigheid alleen is opmerkelijk; zijn consistente kwaliteit maakt hem een casestudy in theatervoorziening.
Duval meesterde de vaudeville — een duidelijk Franse vorm die gesproken dialoog mengt met liederen op populaire melodieën. Het was toegankelijk, actueel, en flexibel genoeg om politieke commentaar te accommoderen dat een tragedieschrijver gearresteerd zou krijgen. Duval's wittigheid was chirurgisch: hij spiede pretentie zonder censuur te triggeren, een hoog-draadact over drie regimes heen.
Zijn collaboraties met Méhul en Cherubini (de laatstgenoemde Beethoven's meest bewonderde tijdgenoot) onthullen een schrijver die muzikale dramaturgie begreep. Les Deux Journées (1800), gebaseerd op een waar verhaal van priesterlijke moed tijdens de Terreur, werd een van de meest opgevoerde opera's van die tijd — geprezen om zijn menselijkheid midden in politieke gruwelen.
Duval vond geen vormen uit; hij perfektionerde ze. Zijn stukken tonen dat "licht" theater zwaar gewicht kan dragen — dat humor, vakmanschap en taalprecisie hun eigen vorm van culturele veerkracht vormen. In een tijd van gilliotines en keizerrijken hield hij de komedie levend.