Kenneth Colin Irving (1899–1983) steeg uit bescheiden omstandigheden in Bouctouche, New Brunswick, op tot een van Canadas meest formidable zakelijke magnaten. In 1924, met een enkele benzinepomp en een lening van $2.000, richtte hij Irving Oil op – een onderneming die zou uitgroeien tot de hoeksteen van een gigantisch, privégehouden conglomeraat.
Irving's genialiteit lag in verticale integratie. Hij verkocht niet alleen brandstof; hij bouwde raffinaderijen, verwierf tankschepen, ontwikkelde detailhandelnetwerken, en breidde uit tot bosbouw, scheepsbouw, constructie en vastgoed. In de jaren 70 werkte de Irving Group duizenden mensen en opereerde over Atlantisch Canada en New England, effectief de economie van de regio vormgevend.
Toch was Irving evenzeer gedefinieerd door filantropie. Een diep privé man, doneerde hij miljoenen aan onderwijs, gezondheidszorg en gemeenschappelijke instellingen, met de oprichting van de Irving Foundation en de Sir James Dunn Foundation. Zijn bijdrages financierden ziekenhuizen, universiteiten en beurzen – vaak anoniem.
Toen hij in 1983 in Saint John, New Brunswick, overleed, Hinter Irving niet alleen een zakelijk imperium, maar een nalatenschap van ondernemerschap en stille vrijgevigheid die de Maritimes vandaag nog definieert.