In Sophocles' Thebaanse trilogie—Oedipus Rex, Oedipus op Colonus, Antigone—zijn Oedipus' gezinsrelaties geen achtergrond; ze zijn de tragedie's motor. Elke band is dubbel gebonden door bloed en wet, creërend een miasma dat Thebes besmet en ontvluchting onmogelijk maakt.
Jocasta bezet het onmogelijke centrum: Oedipus' vrouw en moeder (onwetend), moeder van zijn kinderen. Haar zelfmoord bij de onthulling is niet alleen persoonlijke wanhoop—het is de instorting van de gezinsstructuur zelf.
Laius, biologische vader en vorige Koning van Thebes, sterft door Oedipus' hand op een kruispunt—geen van beiden kent de anderen identiteit. Deze vaderdood, gepleegd in onwetendheid, zaait de besmetting die door de stukken brandt.
Merope en Polybus van Korinth voedden Oedipus op als hun eigen. Hun adoptieve ouderschap creëert een tweede, valse afstamming die de waarheid vertraagt maar niet kan voorkomen. De orakel verplettert deze illusie, zendend Oedipus naar zijn biologische lot.
Oedipus en Jocasta's vier kinderen belichamen de gruwel van gedubbelde relaties:
Elk kind is tegelijkertijd broer/zus en halfbroer/halfzus van de anderen, neef/nichte van hun eigen vader/broer Oedipus. De genealogie vouwt in op zichzelf.
De inceschtuele vaderdood—vader doden, moeder trouwen—genereert de miasma (rituele besmetting) die Thebes treft. In Griekse gedachte vergiftigen dergelijke schendingen van de natuurlijke orde de polis zelf. Elke relatie in dit web is gecorrumpeerd door zijn dubbele natuur: ouder/kind, broer/zus/echtgenoot, oom/neef. De wet en biologie tegenspreken elkaar in elk knooppunt.
Dit is waarom de tragedie onontkoombaar voelt. Oedipus ontdekt niet alleen een geheim; hij ontdekt dat zijn bestaan de categorieën schendt die de samenleving coherent maken. Het gezinsweb is geen diagram—het is een val.