In Hamlet Act 3, Scene 2, geeft Hamlet de reizende spelers opdracht The Murder of Gonzago te spelen met een specifieke invoeging: een dumb-show en gesproken regels die de moord op zijn vader nabootsen — gif gegoten in het oor door een neef.
Hamlet wapent theater als een schuld-detectie instrument. Door de misdaad te spiegelen (broedermoord, usurpatie, oorgif), dwingt hij Claudius om zijn daad publiek te confronteren. Het stuk-in-het-stuk wordt een val: als Claudius reageert, is het Ghosts woord bevestigd; zo niet, moet Hamlet de eerlijkheid van het Ghost betwijfelen.
Shakespeare bedekt actadvies binnenin een stuk over acteren, waarheid en performance. Hamlet's richtlijnen blijven een meesterles in Elizabethaanse performance theorie — en een blauwdruk voor het gebruiken van kunst om verborgen waarheid te onthullen.