Het is een fundamenteel feit uit de westerse theatergeschiedenis: in klassiek Athene (5e–4e eeuw v.Chr.) trad geen enkele vrouw ooit op in tragedie of komische. Elke rol — Medea, Clytemnestra, Antigone, Lysistrata — werd gespeeld door een man of jongen. Dit was geen verzuim; het was een structureel kenmerk van een theateraal systeem geworteld in godsdienstige rituelen, burgerschapsidentiteit en genderideologie.
Griekse acteurs gebruikten een verfijnde toolkit om vrouwelijkheid leesbaar te maken voor publiek dat op afstand zat in het theatron:
De uitsluiting van vrouwen sprong uit samensmelende krachten:
Vrouwen bezochten feesten (waarschijnlijk in gesegregeerde zitplaatsen), maar hun rol was receptief. De Hellenistische tijd (na 323 v.Chr.) ziene zeldzame vrouwelijke performeurs in mime en pantomime, maar nooit in de prestigieuze genres tragedie en komische.
Deze alle-mannelijke traditie vormde het schrijven van Griekse drama zelf. Toneelschrijvers schreven vrouwelijke rollen wetende dat ze door mannen belichaamd zouden worden — een feit dat de retorica, fysicaliteit en metatheatrale momenten van stukken als The Bacchae (waar Pentheus door Dionysus als vrouw wordt gekleed) of Aristophanes' Thesmophoriazusae (waar een mannelijke infiltrant zich als vrouw verkleedt op een vrouwenfeest) beïnvloedt. De conventie is geen voetnoot; het is een lens doorheen elk bewaard Griekse stuk gelezen moet worden.