toen Shakespeare schreef "All the world's a stage," wist hij dat de helft van de wereld — vrouwen — verboden was op de zijne. In het Elizabethaanse en Jacobeanse publieke theater (1576–1642) werd elke vrouwelijke rol gespeeld door een mannelijke acteur, meestal een adolessente jongen wiens stem nog niet was gebroken. Dit was geen artistieke keuze; het was een wettelijke en culturele verplichting.
Acteren bezat een precaire sociale positie. Spelers waren wettelijk geclassificeerd als "bedelaars en landlopers" tenzij ze onder adellijke bescherming stonden. Een "respectabele" vrouw die publiek optrad, zou als een vorm van prostitutie zijn gezien — haar lichaam en stem voor geld verkopen in het gezicht van vreemden.
Landloosheidswetten doelden op rondtrekkende artiesten. Vrouwen hadden geen toegang tot de gildestructuren die mannen een mate van professionele legitimiteit booden. De 1572 Act for the Punishment of Vagabonds criminaliseerde effectief onbeschermd vrouwelijk optreden.
Vroegmoderne genderideologie associeerde vrouwelijkheid met domesticiteit, zwijgen en kuiskheid. Het toneel eiste het tegenovergestelde: publieke spraak, lichamelijke voorstelling en het aannemen van fictieve identiteiten. Een vrouw op het toneel schond de symbolische orde.
Vrouwelijke rollen werden toegekend aan leerlingen — jongens van ongeveer 12–18 jaar — getraind in de "huishoudstijl" van de compagnie. Hun ongebroken stemmen, zilhouetten en intensieve training in houding maakten een overtuigende illusie mogelijk. De grootste jongensacteurs — zoals degene die Juliet, Ophelia en Lady Macbeth oorspronkelijk speelde (mogelijk Stephen Hammerton of John Rice) — waren sterren op zich, geprezen om hun "vrouwelijke" gratie.
De conventie eindigde abrupt in 1660. Karel II, teruggekeerd uit Frans ballingschap waar actrices genormaliseerd waren, gaf patenten aan de King's Company en Duke's Company die vrouwen toestonden te optreden. Nell Gwyn, Elizabeth Barry en Anne Bracegirdle werden de eerste Engelse actrices — beroemdheden, ondernemers, en in Gwyn's geval een koninklijke minnares. De jongensacteur verdween; de actrice was aangekomen.
Schreef Shakespeare zijn grootste vrouwelijke rollen — Rosalind, Viola, Cleopatra, Volumnia — voor lichamen die biologisch mannelijk waren. Deze kennis transformeert onze lezing: de lagen van vermomming in As You Like It (Rosalind → Ganymede → Rosalind) worden een metatheatrale spiegelzaal. De genderimpersonatie van het Elizabethaanse toneel was geen beperking; het was een generatieve beperking die een van de meest complexe voorstellingen van gender in de dramatische literatuur produceerde.