In Shakespeare's theater werd elke vrouwelijke rol gespeeld door een man of jongen. Dit was geen artistieke keuze – het was de wet en gewoonte van de tijd. De praktijk vormde de stukken zelf, creërend lagen van genderperformance die vandaag anders resoneren.
Vrouwelijke rollen werden toegekend aan leerlingen (leeftijd ~12–18) met ongebroken stemmen en intensieve training. De beste waren sterren – gevierd om hun "vrouwelijke" gratie. Drie beroemde voorbeelden:
1660: Charles II licentieert vrouwelijke acteurs. Nell Gwyn, Elizabeth Barry, Anne Bracegirdle worden de eerste Engelse actrices. De jongen acteur verdwijnt.
Shakespeare schreef Rosalind, Viola, Cleopatra, Volumnia, Lady Macbeth voor mannelijke lichamen. De vermommingsplots (As You Like It, Twelfth Night) worden metatheatrale spiegelsalen. Het publiek's bewustzijn van de acteurssekse voegt een laag ironie, erotische spanning, en filosofische provocatie toe die verloren gaat – of getransformeerd wordt – wanneer vrouwen de rollen spelen. De conventie was een beperking die complexiteit genereerde.