Maskers waren integraal bij Griekse drama. Ze versterkten stemmen, definieerden karakters op afstand, en riepen een ritueel, groter-dan-leven aanwezigheid op. Gemaakt van hout, leer, linnen, of klei, waren ze geëxageerd voor zichtbaarheid in grote openluchttheaters.
Romeinen overnamen Griekse maskers maar favorieten leerconstructie, rijzere ornamentatie (goud, zilver), en minder rigide karaktertypering. Maskers verschenen in zowel komedie als tragedie.
Gemaskerde performance bestaat wereldwijd — Japans Noh, Indonesisch Topeng, West-Afrikaans Egungun, Mexicaans Danza de los Viejitos — elk met eigen vormen, materialen, en culturele functies.