Macbeth. Persoonlijk. Met dolken. Off-stage, tussen Act 2.1 en 2.2.
Lady Macbeth faciliteert: ze verdopt de wachten, legt de dolken neer, zet de scène op. Maar zij doodt niet. Als Macbeth terugkeert, is hij bebloed, getraumatiseerd, de moordwapens vasthoudend: "I have done the deed." Zij moet de dolken zelf terugbrengen want hij is gelamineerd.
Shakespeare onthoudt ons de moord om dezelfde reden dat hij ons Willy Lomans zelfmoord onthoudt: de daad is minder belangrijk dan de nasleep. We kijken niet naar de moord; we kijken naar de moordenaar die ontvalt. De interesse van het stuk zit niet in geweld—maar in geweten.
De kamerdieneres (chamberlains) worden verdopt, met bloed besmeurd, met dolken achtergelaten. Ze zijn de schuldigen, niet de daders. Hun zwijgen (ze zijn beweloos, later geëxecuteerd) maakt ze tot de perfecte schuldigen—totdat Macbeths schuld de opschorting ten val brengt.
De morele architectuur van het stuk is precies: agency behoort toe aan de kiezer. De heksen suggereerden. Lady Macbeth overtuigde. Macbeth deed dat. Dat is de ruggengraat van de tragedie.