In Act V hebben de Schotse thanes Macbeth niet alleen verlaten — ze zijn actief tegen hem opgegaan. Ze voegen zich bij Malcolm en de Engelse troepen die op Dunsinane marscheren. Hun overstap is geen verraad; het is de morele logica van het stuk zichtbaar gemaakt.
Vroeg in het stuk verdient Macbeth loyaliteit door competentie en moed — "moedige Macbeth," "tapfere neef," "waardige edelman." Hij is de thane die Duncan's koninkrijk redt. Maar elke moord ondermijnt dat kapitaal:
De thanes vallen niet af omdat ze laf zijn. Ze vallen af omdat Macbeth is geworden wat een thanes-eed bestaat te tegengaan: een tiran die de stabiliteit van het rijk bedreigt. Angus vat het brutaal samen in Act V, Scene 2:
"Wie hij beveelt, bewegen alleen op bevel,
Niets uit liefde. Nu voelt hij zijn titel
Los om hem hangen, als een reusens mantel
Op een dwergachtige dief."
In het wereldbeeld van het stuk weerspiegelt legitieme heerschappij goddelijke orde. Macbeth's usurpatie scheurt de kosmische hiërarchie — de natuur zelf rebelleert (paarden eten elkaar, valken gedood door uilen). De rebellie van de thanes is niet alleen politiek; het is herstellend. Ze vallen geen koning; ze herstellen een universum.
Shakespeare's inzicht: loyaliteit is geen statische toezegging. Het is een continue oordeel. Cuando macht zich scheidt van gerechtigheid, migreert loyaliteit naar waar gerechtigheid woont.