Katharine Houghton Hepburn (1907–2003) wordt algemeen beschouwd als een van Hollywoods grootste actrices, met een carrière van meer dan zes decennia. Haar filmografie is gespikt met onvergetelijke prestaties, maar vijf rollen springen eruit om hun culturele impact en de getoonde speelruimte.
Hepburn's doorbraakrol als de onafhankelijke, levendige Jo March vang de essentie van Louisa May Alcott's geliefde heldin. Haar naturalistische speelstijl—zeldzaam voor die tijd—bracht haar de eerste van vier Oscars voor Beste Actrice op.
Als de verwende sociale Tracy Lord leverde Hepburn een schitterende comische prestatie af naast Cary Grant en James Stewart. De film, een scherpe verkenning van klasse en zelfontdekking, vestigde haar status als hoofdrolster van gesofistikeerde komedie.
Tegenover Humphrey Bogart's gegreven rivierbootkapitein speelde Hepburn een strakke missionarisse in Eerste Wereldoorlog-Afrika. De onwaarschijnlijke samenwerking die ontstaat tussen de twee is een meesterles in chemie en karakterevolutie.
Hepburn's vertolking van de politiek scherpe, formidabele koningin Eleanor tegenover Peter O'Toole's Hendrik II leverde haar een derde Oscar op. De rol vereiste een gebiedende aanwezigheid en scherpe geest, beide leverde ze in overvloed.
In haar laatste Oscar-winnende prestatie speelde Hepburn een oudere vrouw die reflecteert op leven, veroudering en huwelijk tijdens een zomervakantie met Henry Fonda. De rol's stille waardigheid en emotionele diepte vormden een emotionele afsluiting van haar legendarische carrière.
Samen tekenen deze rollen een boog van jeugdelijke onafhankelijkheid tot complexe volwassenheid, en illustreren waarom Hepburn een referentiepunt blijft voor uitmuntendheid in filmschauspel.