Nee. Elizabethaanse openbare theaters (Globe, Rose, Curtain) gebruikten minimale decors – een paar draagbare requisieten (tronen, bedden, tafels, rotsen, bomen) en symbolische decorstukken ( een vaandel voor een kasteel, een struik voor een bos). Er waren geen geschilderde achtergronden, geen vliegsystemen, geen scenewisselingen in de moderne zin.
Locatie werd gewekt door taal (Shakespeares beschrijvende verzen), kostuums (visuele afkorting voor rang, plaats, personage), en de verbeelding van het publiek. De voorste podium – open aan drie kanten, uitstekend in de yard – vereiste vloeibare, tekstgedreven wereldbouw. Een personage zegt "Dit kasteel heeft een aangename zetel," en het publiek ziet Inverness.
Deze schaarste was geen beperking maar een conventie die de poëzie bekrachtigde. Het "arme theater" van de Elizabethanen maakte het woord de wereld.