Hoewel Caesar halverwege het stuk sterft, reflecteert de titel dat zijn moord en zijn nagevolgen de hele actie drijven. Het stuk onderzoekt de gevolgen van zijn dood – politieke chaos, burgeroorlog, de samenzweerders' ondergang – makend hem het zwaartepunt zelfs in afwezigheid.
Caesar's spook keert letterlijk terug om Brutus te spieken; zijn naam wordt een roeproep en een vloek. Het stuk gaat minder over de man dan over het idee van Caesar – macht, legitimiteit, de leegte die ontstaat wanneer een kolos valt. Het naar hem noemen eerbiedigt die structurele realiteit: hij is de steen in de vijver gegooid; de golven zijn het stuk.