Griekse dramatische festivals in Athene structureerden hun competities rond twee hoofdtypes, elk met eigen masker:
Deze divisies vestigten de fundamentele categorieën van Westers theater. Satyrspelen (onfatsoenlijk, mythologische burlesque) vormden een derde, mindere categorie – opgevoerd als na-pieces aan tragische trilogieën.
De maskers waren functioneel: ze identificeerden genre op afstand, versterkten stem, en lieten acteurs meerdere rollen spelen. Maar ze bleven duurzame symbolen omdat ze iets essentieels vingen: theater splijst langs de breuklijn tussen lachen en tranen.