In Shakespeare's tijd werden alle rollen — inclusief vrouwelijke personages — gespeeld door mannen en jongens, bekend als "actor-boys". Deze praktijk voortkwam uit verschillende factoren:
Vrouwen waren verboden om publiek op te treden; acteren werd als onpasselijk voor hen beschouwd.
Vrouwelijke rollen waren geschreven voor hoge stemmen, die puberjongens van nature konden bereiken.
Jonge jongens traden theatergezelschappen toe als leerlingen, leerden door vrouwelijke rollen te spelen voordat ze overgingen op mannelijke rollen.
Kruisdragen was standaard en publiek schorde haar ongeloof willig op, gefocust op de vaardigheid van de acteur.
Deze praktijk duurde tot de late 17e eeuw toen vrouwen eindelijk op het Engelse toneel mochten.